شنبه ۱۳۹۲/۰۲/۲۱ | ۸:۳۴ ق.ظ | سید احسان الدین طاهری -
آیا این را میدانید که پاکستان و ایران میخواهد از راه استثمار فرهنگی نیز ما را حقیر تاریخ بگردانند؟ از گذشته ها ادامه داشت اما اکنون این موضوع در میان ما خیلی صریح دارد به پیش میرود.
از ایران که تنها موضوع لهجه است مگر باید دمش گرفته شود. خیلی ضروری است. بسیاری از جوانان توانا و متفکر خویش را میبینم که در هر جا اردو گفتن را از ایراد سخن به زبانهای شیرینی ملی و محلی شان ترجیح میدهند که واقعاً جای بسا تاسف است. بیائید روی این موضوع آگاهی دهی را آغاز و در این روند دست به دست هم داده در شکستن زنجیر استثمار متحد شویم.
آیا زبان فارسی که یکی از هشت زبانهای جهان امروزه و دومین زبان اسلام میباشد، آیا زبان پشتو که هر واژه اش شیرینی ویژه ی بیان را دارد، آیا زبان ازبیکی، هزاره گی، و دیگر زبانهای مروج کشور مان که تاریخ های بیشتر از زبان اردو را دارا بوده و قوت بیانشان خیلی قویتر از اکثر زبانهای مروج کشورهای دیگر میباشد، را این قدر به توهین گرفت؟
از ایران که تنها موضوع لهجه است مگر باید دمش گرفته شود. خیلی ضروری است. بسیاری از جوانان توانا و متفکر خویش را میبینم که در هر جا اردو گفتن را از ایراد سخن به زبانهای شیرینی ملی و محلی شان ترجیح میدهند که واقعاً جای بسا تاسف است. بیائید روی این موضوع آگاهی دهی را آغاز و در این روند دست به دست هم داده در شکستن زنجیر استثمار متحد شویم.
آیا زبان فارسی که یکی از هشت زبانهای جهان امروزه و دومین زبان اسلام میباشد، آیا زبان پشتو که هر واژه اش شیرینی ویژه ی بیان را دارد، آیا زبان ازبیکی، هزاره گی، و دیگر زبانهای مروج کشور مان که تاریخ های بیشتر از زبان اردو را دارا بوده و قوت بیانشان خیلی قویتر از اکثر زبانهای مروج کشورهای دیگر میباشد، را این قدر به توهین گرفت؟
بدون فرهنگ غنی ام، من هیچم، تو هیچی، بل، ما همه چیزیم اگر سازگاری احترام به خویشتن را در راهی احترام شدن انجام دهیم و اگر همدیگر پذیری و مسوولیت پذیری را اصل و منشاء زندگانی با همی و دوستانه قرار دهیم، متحدانه این مشکلات را میتوانیم دور از جامعه ی با فرهنگ خویش ساخت. با همدیگر دوستانه و در احترام متقابل زندگی نمائیم. این فرهنگ غنی خویش را نمیتوان از یاد برد و اگر برد، مرده ی زنده در جهان هستیم که در آن صورت زندگی برایمان هیچ مفهومی ندارد.
باید مجادله کرد و این تلسم استثمار را از جامعه تاریخی ما برچید.
مهم نیست که معرفی شوم. مهم آن است که درست بنویسم، بدانم و بدانید. نمی خواهم نوشته ام نوشته بماند و بس. میخواهم زندگی را دوست خود داشته باشم و با مشکلات مجادله نمایم تا به آرمانها و آرزوهای که دارم، برسم. میدانم که نیت عالی و حقیقی در کار نتیجه ی عالی و مثبت دارد.